1992 r.

O Fundacji imienia Adama Branickiego w Wilanowie

Adam Rybiński


W nawiązaniu do mego artykułu „Pałac Wilanowski to także gniazdo rodzinne” zamieszczonego w „Zdarzeniach Muzealnych” nr 2 z 1991 r. informuję, iż w dniu 14 maja 1991 r. w Państwowym Biurze Notarialnym w Warszawie stanęli spadkobiercy Adama Branickiego: Anna Branicka-Wolska, Joanna de Virion, Andrzej de Virion, Ewa Nowina-Witkowska, Maria Rybińska-Górka, Adam Rybiński, Mikołaj Wolski i Ksawery Wolski zamieszkali w Polsce, którzy aktem notarialnym oświadczyli wolę ustanowienia Fundacji imienia Adama Branickiego. Siedzibą Fundacji ma być Warszawa-Wilanów, celem zaś ochrona i udostępnienie społeczeństwu polskiemu zespołu pałacowo-ogrodowego w Wilanowie i dzieł sztuki rodziny Branickich, które zostaną przekazane przez Fundatorów na rzecz Fundacji. W ramach swej działalności Fundacja będzie popularyzowała historię właścicieli Wilanowa i ich zasługi dla kultury narodowej od czasów Jana III Sobieskiego po rodzinę Branickich włącznie. Majątkiem Fundacji ma być zespół pałacowo-ogrodowy oraz zrąb historycznej kolekcji wilanowskiej. Fundacja ta działać będzie na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 kwietnia 1984 r. o Fundacjach. Osobowość prawną zaś uzyska ona po wpisaniu jej do rejestru Fundacji prowadzonego przez Sąd Rejonowy dla m.st. Warszawy. Według woli spadkobierców Adama Branickiego Fundacja imienia Adama Branickiego ma powstać przy Muzeum Narodowym w Warszawie i jego każdorazowy dyrektor będzie jej prezesem. Niestety z niewiadomych przyczyn projekt Fundacji nie został dotąd zaakceptowany przez Muzeum Narodowe w Warszawie i Ministerstwo Kultury i Sztuki i w związku z tym nie mógł zostać złożony do Sądu Rejonowego aby wpisano ją do rejestru Fundacji. Dziwi nas ten fakt skoro działają już ostatnio powołane Fundacje Czartoryskich i Raczyńskich. Mamy jednak nadzieję, iż zaproponowany przez nas projekt Fundacji imienia Adama Branickiego doczeka się wreszcie osobowości prawnej. Tym bardziej, iż już Maria Beata i Adam Braniccy nosili się z zamiarem ustanowienia Fundacji o czym m.in. wspomina profesor Gerard Ciołek1.



Przypisy:
  1. 1Gerard Ciołek, Ogród w Wilanowie, „Biuletyn Historii Sztuki i Kultury” R.IX: 1947 s. 87.


Tekst ukazał się w Biuletynie Ośrodka Dokumentacji Zabytków Zdarzenia Muzealne nr 5, Warszawa 1992